Der Landkreis Belgard-Schivelbein in Pommern    

                                

Redło

położone jest 11 kilometrów na wschód od Świdwina, prawie w połowie połączenia kolejowego Świdwino - Połczyn Zdrój. W Redle znajduje się dworzec kolejowy jaki i urzad pocytowy. Wzgórzysty obręb Redła wyznaczają: pzepływający strumień Hagelbach (polski odpowienik nie jest nam znany, może poprostu zarósł, wyschnął lub został zasypany), wschonią granicę częściowo Moglica

Dworzec  

Redło założone zostało w 1450 roku przez ród szlachecki Redel, na miejscu starej osady. Istnieją zapisy mówiace o starej kaplicy połowie z połowy XVI wieku, która to prawdopodobnie w czasach wojny trzydziestoletniej uległa zniszczeniu. W 1652 ufundowali , dawni właściciele Redła Adrian Kiessen und Kohne Redel , nowy Dom Boży , który to w 1846 ze względu na zagrożenie zawaleniem zburzono. Nowo wybudowany kościół wyświęcono w roku 1859. Pod koniec XVII wieku wymienia się w Redle trzech właścicieli Jesko von Redel, Rüdiger von Kriesen i Otto Casimir von Glasenapp. W roku 1856 wird pojawia się informacja o dobrach szlacheckich mówiąca o czterech chłopach pańszczyźnianych jak i dwóch półpańszczyźnianych, właścicielem majątku był w tym czasie Arthur von Manteuffel. W spisie wymienia się 338 mieszkańców, 32 budynki, jedną gorzelnię, wiatrak i cegelnię. W obszar Rydla wchodyą w tym czasie również folwarki Groß i Klein Schenkengut jak i Kirchdorf. W roku 1939 zamieszkiwało Redło 625 osób w 168 gospodarstwach domowych.

Redło:

Spis Domów i waścicieli w 1945 roku

Spis właścicieli ziemskich i szynkarzy w roku 1945

Gmina wiejska Redło powstała w roku 1928 z dotychczsowych gmin:Redło i rozwiązanego obszaru dworskiego Wardyń Dolny. Następujące nazwy gruntów można od 1858 roku odnaleźć: Kamp, Franzosenkuhle mit Franzosengrab (stary dół z masą kamieni, pod którzmi miała zostać pogrzebane: francuska broń jak i resztki kości, znalezionedie około 1890 roku, podczas prac ziemnych. Mówi się o walce, między żołnierzami francuskimi, a huzarami Schilla, mającej sie w tym miejscu odbyć.) Kalkkuhle, Ketelkuhle, Kieskuhle, Rohrteich, Stakenteich, Blankmoor, „Zamek“ z „Parkiem“ (Dwór z resztkami stumorgowego parku), Sandkuhle, Kolberger Bruch, Wurt, Lunschen, Wurtberg i Halbäck.

Pozdrowienia z Redła

 

Ostatnimi właścicielami Redła byli gospodarze ziemscy: August Beilfuß, Reinhard Beilfuß i Friedrich Mode y gospodarstwami o wielkości około 25-ciu hektarów jak i Herbert Keup, Emil Marquardt i Hugo von Mellenthin z gospodarstwami od 83 do 103 hektarów. Lekka, do średnio ciężkiej, ziemia umożliwiała intensywną hodowlę bydła. W związku z relatywnie odległym położeniem od najbliższego miasta, osiedliło się tu wielu rzemieślników i handlowców zaopatrujących Redło. Obok gorzelni y produkcją płatków ziemniaczanych (?) pod kierownictwem mistrza Ueckera znajdowała się w Redle mleczarnia, w której to rodzina Henkel wray y pracownikami, pryerabiała mleko z okolicznych miejscowości, produkując miedzy innymi własny ser. Innymi zakładami były: młyn Herberta Woldt jak i dzierżawiona przez Augusta Dumke karczma. Inbteresy gotówkowe przeprowadzali :naczelnik Funk i pomoc biurowa Martha Funk, zwana ‘Manni’, w Kasie Oszczędnościowo-Pożyczkowej. Sklepy spożywcze Kutza i Benjamina Hein, piekarnia Paula Laude i rzeźnik Paul Kühn zapewniały żywność poza tą własną produkcją mieszkańców. Benjamin Hein prowadził poza tzm zakład syzewski. Inne zakłady rzemieślnicze prowadzili: malarz Rolf Roloff, kowal Kleinschmidt, kołodyiej i stolarz Otto Stark, stolarz Scheunemann i ogrodnik Prochnow. Dla zmotoryzowanych mieszkańców funkcjonowała stacja benzynowa Karla Hassa – ulubione miejsce spotkań. Max Manske rozwoził galanterię.

 

Kościół

Gmina wiejska Redło ynajdowała się do 1933 roku w rękach burmistrza Katha. Po nim urzad ten przejął Siegfried Weidt i piastował go do końca wojny, zajmmując się równocześnie pocztą tego urzędu. Sprawami chłopskimi zajmował się Herbert Marquardt. W zwiąyku z tym, że Redło było równocześnie okręgiem urzedowym, zamieszkiwali je: przewodnicący Emil Marquardt wraz z zastępcą Hansem Jürgenem Feyem. W związku z tym musieli urzędnicy stanu cywilnego: Scheinhuber und jak i jego zastępca Runge dojeżdżać z Łegów, lub byli tam odwiedzani. Prawa i porządku pilnował urzędnik policji Wilhelm Fischer z Redła. Ostatnimi znanymi nauczycielami byli: Maybehr, Fritz Hundt i Paul Langbecker. Wiernymi opiekował się pastor Blank z Cieszeniewa. Miejscowe życie klubowe rozgrywało się w klubach: wojskowym, sportowym, młodzieżowym jak i ochotniczej straży pożarnej podlegającej wójtowi Otto Starke. W ostatnich latach wojny, zamieniono część szkoły na przedszkole.

4-ego marca 1945 roku zajęły, bez walki, wojska radzieckie Redło. Parę dni później paru pianych żołnieży radzieckich wzsadziło się, za pomocą granatów ręcznych, nieumślnie w powietrze. Oskarżono o to niemieckich mieszkańców, „dla odwetu„ rozstrzelano 17-ego marca 1945 roku, w pralni należącej do Böttchera 31 kobiet i mężczyzn. Ofiarom „krwawej niedzieli z Redła” postawili niemieccy mieszkańcy, na mogile zbiorowej,wielki i prosty krzyż drewniany. Równocześnie z rozstrzelaniem, spalono pięć stodół. 10-ego maja 1946 zaczęto akcję wypędzania pozostałych w Redle Niemców.

W międzyczasie zostało wiele budynków wyburzonych, lub zniszczonych przez pożar – tak jak w przypadku gorzelni, która to padła ofiarą pożaru w latach 70-tych. Między byłym ogrodnictwem Prochnowa a lasem pobudowano parę nowych budynków. Postawiono również pomnik ku czci Armii Czerwonej.

Źródła:

Der Kreis Belgard

Niekammers Landwirtschaftliches Adressbuch 1905

Berghaus, Landbuch des Herzogtums Kaschubien

 

Suchen / Search    Translate    Inhalt    Mailingliste    Forscherkontakte  

HaftungsausschlussDisclaimer  

Schreiben Sie mir Ihre Fragen und Anregungen

Contact me if you have questions or suggestions.

Dieter Schimmelpfennig